Innlit-Útlit að Hubertus von Nell Strasse...kíkið í heimsókn!

Kjarnorku mótmælt í Schengen

Í dag fóru fram kröftug mótmæli hér hinum-megin við Mósel-ánna, í bænum Schengen í Lúxemborg.  Ekki snérust mótmælin um vindhanann Sarkozy og örvæntingafulla tilraun hans til þess að höfða til lægstu hvata þjóðernissinna með tillögu sinni um að draga Frakkland út úr Schengen samkomulaginu.  Nei, þessi mótmæli beindust að kjarnorkuverinu í Cattenom í Frakklandi, sem er í um 10 km fjarlægð héðan frá mér hér í Perl.

Mótmæli þessi trufluðu sunnudagsbíltúrinn minn, því brúnni hér yfir var lokað í um hálftíma á meðan mestu lætin stóðu yfir í þessum græningjum.  En loks tókst mér að komast leiðar minnar og ég hélt yfir til Frakklands, þar sem ég keyrði um blómlegar sveitir Lorraine héraðs, kom við í Thionville og Metz og keyrði svo að sjálfsögðu framhjá Cattenom í bakaleiðinni.

Mér líður ágætlega vitandi af kjarnorkuverinu í bakgarðinum og deili ekki áhyggjum Die Linke og GreenPeace félaga af hættunni sem þeir telja að stafi af þessu.  Verið var tekið í gagnið 1986 og er hið þriðja stærsta í Frakklandi með fjórum kjarnaofnum sem skila um 1300 MW hver og samtals um 34 Tera-vattsstundum á ári.  Frá kæliturnunum rísa fallegir gufustrókar sem á björtum degi setja svip sinn á umhverfið og maður getur glaðst yfir hreina loftinu sem þeir tákna - því ef ekki væri fyrir kjarnorkuna, þyrfti að brenna óhemju magni af kolum eða olíu sem myndi þýða gríðarlega mengun og losun gróðurhúsalofttegunda.  Í bandaríkjunum er talið að allt að 50 þúsund manns látist árlega af völdum öndunarfærasjúkdóma sem rekja má til kolabrennslu-orkuvera.

Hræðslan við geislun frá kjarnorkuverum er auðvitað skiljanleg en jafnframt er hún byggð á fullkominni vanþekkingu.  Meðal-geislun sem íbúar í nágrenni kjarnorku verða fyrir umfram aðra er um 3/8 úr einu milliremi á ári - en til samanburðar er geislaskammturinn úr einni röntgen-myndatöku allt að 50 millirem.

Líkurnar á kjarnorku-slysi líkt og í Fukushima eða Chernobyl eru sömuleiðis hverfandi, í það minnsta hér í Cattenom.  Hér verða ekki náttúruhamfarir á borð við sterka jarðskjálfta eða flóðbylgjur sem gætu hrundið af stað slíkri atburðarrás. 

Staðreyndin er sú að kjarnorka er örugg, ódýr og "græn" orka sem við komumst ekki hjá því að nýta okkur næstu áratugina hið minnsta, eða þangað til tæknin gerir okkur kleyft að ná betri nýtni úr endurnýjanlegri orku eins og sól og vind.

Stóra vandamálið við kjarnorkuna er auðvitað úrgangurinn.  Úran-eldsneytis-stangirnar verður að geyma á öruggum urðunar-geymslustað næstu þúsund árin eða svo.  Enginn vill auðvitað urða geislavirkan úrgang í bakgarðinum sínum, en þrátt fyrir að samkomulag náist um hentuga staðsetningu, t.d. í neðanjarðar-göngum í Úral-fjöllum, þá er ekki nema hálfur sigur unninn.  Flutningurinn þangað er nefnilega veikasti hlekkurinn í öryggis-keðjunni.  Þess vegna er lausnin til bráðabirgða sú að geyma all unnið eldsneyti á staðnum, í kjarnorkuverunum sjálfum, en það getur þó aldrei verið varanleg lausn.

Hótar að draga Frakkland úr Schengen

Kveðja úr Mósel-dalnum

Þá er maður loks búinn að koma sér fyrir í hjarta Evrópu og maður leyfir sér að horfa björtum augum á framtíðina.  Byrjunin lofar í það minnsta góðu - nýja starfið hjá Cargolux leggst vel í mig og umhverfið er ekki af lakari endanum. 

Ég leigi íbúð (sjá myndir) í Þýska bænum Perl í Saarlandi sem stendur við Mósel-ánna gegnt Lúxembúrgíska bænum Schengen (þar sem samnefnt landamæra-samkomulag var undirritað á sínum tíma).  Frakkland er svo ekki langt undan (um 2 km) og er þetta svæði því kallað "dreiländereck" eða þriggja landa hornið.  Og hér vaxa sko rúsínurnar - í orðsins fyllstu merkingu...eða a.m.k. vínberin. :)

Nálægt því helmingur þeirra sem vinna í Hertogaríkinu Lúxemborg búa hinum-megin landamæranna, ýmist í Frakklandi, Þýskalandi eða Belgíu - sökum húsnæðisverðs í Lúx.  Við köllumst "grenzgänger" en þökk sé Schengen samkomulaginu er það lítið mál.  Ég er um hálftíma að keyra á nýja Benzinum í vinnuna uppá Findel-flugvöll - 26 km í gegnum blómlegar sveitir og vínakra.  Eitthvað annað en blessuð Hellisheiðin.   Veðrið er líka aðeins skárra - í dag var 15 stiga hiti og léttskýjað og ég býst við að það styttist í túlípanana!

Ég hef svo passað mig á því að fylgjast sem minnst með íslenskum fjölmiðlum og þjóðfélagsumræðu - og viti menn, þvílíkur léttir!  Ég finn hvernig blóðþrýstingurinn lækkar og lundin léttist!  Í alvöru talað - ísland er orðið einn allsherjar Kleppur!

Bestu kveðjur frá "hinu illa heimsveldi" ESB - Schengen - Eurozone.  Gangi ykkur vel með krónuna og "fullveldið" og verði ykkur að góðu - suckers*! ;)

(*þessari stríðni er að sjálfsögðu eingöngu beint til valinkunnra Moggabloggara og Heimssýnar-félaga sem kynnu að slysast inná þessa síðu - aðra bið ég afsökunar og votta þeim samúð mína!)

P.S. Þetta er útsýnið af svölunum mínum :)

„Evrópusambandið er framtíð okkar“

Yfirgef Ísland á ný – hasta la vista, baby!

Eftir tæplega þriggja ára viðdvöl á Íslandi er nú aftur komið að því að leggjast í Víking og herja á nýjar slóðir eftir nýjum tækifærum og ævintýrum.  Í næsta mánuði flyt ég til hjarta Evrópu, Lúxemborgar, þar sem smérið drýpur af hverju strái.

Ég ákvað að grípa gæsina þegar mér bauðst starf (Maintenance Programs & Reliability Engineer) hjá hinu fornfræga og íslensk-ættaða flugfélagi Cargolux.   Það verður spennandi áskorun og einstækt tækifæri til að vaxa faglega og taka þátt í metnaðargjarnri uppbyggingu hjá framsæknu fyrirtæki sem er leiðandi í heiminum á sínu sviði.   Cargolux er þessa dagana að endurnýja flugflota sinn og er nýbúið að taka við heimsins fyrstu Boeing 747-8F flugvélunum sem er nýjasta útfærslan á gömlu góðu „Júmbó-bumbunni“ eða „Drottningu háloftanna“.  Nýja „áttan“ er fimm og hálfum metra lengri en -400 týpan, ber allt að 29 tonnum meira og nýjir vængir og hreyflar gera hana allt að 16% sparneytnari.   Sem áreiðanleikasérfræðingur mun ég vinna mjög náið með verkfræðingum Boeing sem fylgjast grannt með „performance“ og öllum hugsanlegum byrjunarörðugleikum, bilunum og viðhaldsgögnum.

 

Það verður með miklum söknuði sem ég kveð frábæra félaga og kollega hjá Air Atlanta í bili – en þessi bransi er lítill og aldrei að vita hvenær/hvar við sjáumst aftur. Þá á ég auðvitað eftir að sakna góðra vina, ættingja, Lúðrasveitarinnar Svans...og íslenskrar náttúru.

En nokkurra hluta reikna ég ekki með að sakna:

• Íslenskrar stjórnmála-umræðu/menningar – vanhæfs Alþingis.

• „Djöfulsins snillinga“ sem búa sig nú undir að taka við stjórnartaumunum á ný eftir að hafa talið þjóðinni trú um að hið „svokallaða hrun“ hafi bara verið misskilningur sem enginn ber ábyrgð á.

• Íslensku krónunnar

• Verðtryggingarinnar

• Verðsamráðs, neyslustýringar, okurs og skattpíningar

• Íslenskra fjármálastofnanna

• Íslensks réttarkerfis

• Íslensks menntakerfis

• Íslenskrar ríkis-kirkju og varðhunda hennar

• LÍÚ og bændamafíunnar

• Útvarps Sögu og valinkunnra ofstækisfullra og „þjóðhollra“ Mogga-bloggara haldna ýmsum komplexum

• Þjóðrembu og ótta við útlendinga og erlent samstarf

• Idjóta sem láta sérhagsmunaklíkur blekkja og heilaþvo sig til hlýðni

• Gillzenegger-væðingar

• Heilbrigðis-og tryggingakerfis sem greiðir „skinkum“ fyrir nýja sílíkon-púða í tútturnar á sér á sama tíma og þeir neita að taka þátt í að greiða fyrir handa-ágræðslu Guðmundar Grétarssonar.

Og svo mætti svosem lengi, lengi telja...en því í ósköpunum að ergja sig á því fyrst maður er svo gott sem „sloppinn“? 

En þetta eru kannski hlutir sem þeir sem eftir sitja geta velt fyrir sér þegar allt unga og menntaða fólkið sem hefur tækifæri til að komast burt er farið?  Kannski þarf einhverju að breyta hérna?   Eða hvað?   Það er svosem sem ég sjái það.   Og kannski er bara „landhreinsun“ af okkur „landráðamönnunum“ sem svíkjum íslensku sauðkindina og fjallkonuna og stingum af til illa óvina-heimsveldisins ESB?  Ísland er jú, hefur alltaf verið og mun áfram verða, „bezt í heimi!“. 

Santorum

Ég gat ekki annað en glott út í annað þegar ég sá að Rick Santorum, "uppáhalds" repúblikaninn minn á eftir Michelle Bachman stóð sig vel í forkosningunum í Iowa.

Þessi forpokaði kristni öfga-íhalds trúður hefur í gegnum árin látið mörg gullkornin falla og hann hefur ítrekað opinberað heimsku sína og sjúkan hugsunarhátt.  Það væri því fullkomið fyrir Obama ef Santorum tækist að verða mótframbjóðandi hans, því ekkert heilbrigt fólk utan biblíu-beltisins tekur hann alvarlega.

Líkt og Michelle Bachman hefur Santorum óeðlilegan áhuga á samkynhneigð, sem hann telur rót alls ills í heiminum og beint frá Satan komin.  Eitt af hans helstu baráttumálum er að ógilda dóm Hæstaréttar bandaríkjana gegn hinum svokölluðu "anti-sodomy laws" sem til ársins 2003(!!!) heimiluðu lögreglunni í Texas að ráðast inn á heimili grunaðra homma, grípa þá í bólinu og handtaka fyrir brot gegn náttúrunni!

Þetta varð upphafið að hinu svokallaða "Google vandamáli" Santorums, því nokkrir samkynheigðir grallarar (með Dan Savage í broddi fylkingar) tóku upp á því að stríða Santorum með því að hvetja almenning til þess að finna uppá skilgreiningu á orðinu Santorum sem síðar yrði í krafti fjöldans efsta niðurstaðan þegar flett er uppá Santorum á Google (endilega gúgglið karlinn!) 

Nú er skilgreiningin komin í "Urban Dictionaries" og trónir efst á Google.  Það er varla að maður kunni við að hafa þetta eftir...en ég eiginlega verð...

"Santorum - 1. The frothy mix of lube and fecal metter that is sometimes the byproduct of anal sex.    2. Senator Rick Santorum"

Við þetta má bæta að veitingastaður í Iowa selur nú girnilegt salat sem þeir gáfu nafnið Santorum til heiðurs forsetaframbjóðandanum.  Annaðhvort eru þeir miklir húmoristar eða hafa ekki gert sér grein fyrir kaldhæðninni, því svona lítur salatið út! 

 

http://www.thedailyshow.com/watch/tue-january-3-2012/indecision-2012---romspringa---rick-santorum-s-surge?xrs=share_copy

Romney og Santorum jafnir

Yfirlætislegt dramb hinna réttlátu í garð Vantrúarseggja

"Heiðvirt og vel gefið fólk með sterka siðferðisvitund, réttlætiskennd og gagnrýnið viðmót" hefur að undanförnu farið mikinn gegn félagsskapnum Vantrú (sem ég N.B. tilheyri ekki enn sem komið er en hef fulla samúð með) eftir að fjölmiðlar fjölluðu um kærumálið fræga í Háskólanum sem til kom þegar kennari við guðfræðideild varð sér og skólanum til háborinnar skammar vegna glórulausra og ógeðfelldra ásakana á hendur trúleysingjum þar sem "fylgismönnum Richards Dawkins" er m.a. lýst sem haturshreyfingu sem "grefur undan allsherjarreglu samfélagsins og almennu siðferði".

Einhliða umfjöllun (áróður) fjölmiðla um þetta mál, sérstaklega í Morgunblaðinu og Kastljósi, var í besta falli sorgleg, þó svo mig langi til að nota sterkari orð.

Þetta ágæta myndband sýnir nákvæmlega hvaða augum hinir trúuðu "sanctimonious" broddborgarar líta okkur vesalings trúleysingjana...með smá dash af tvöföldu siðgæði og hræsni!

Marsa-tónleikar Svansins og LV í Ráðhúsi Reykjavíkur

Ég lét nýlega gamlan draum rætast og byrjaði að blása aftur í franska hornið eftir nokkurra ára hiatus.  Ég hef æft með Lúðrasveitinni Svaninum í haust og nú er komið að fyrstu tónleikunum.

Fyrir hönd Svansins leyfi ég mér að vekja athygli á marsa-tónleikum í Ráðhúsi Reykjavíkur annað kvöld (miðvikudag) kl. 20.  Lofa heilmiklu trukki, en auk Svansins spilar Lúðrasveit Verkalýðsins.  Þema kvöldsins verða franskir her-marsar frá Napóleon-tímabilinu en auk þess hljómar John-Phillip Sousa, Páll Pamplicher Pálsson og loks verður frumflutt nýtt íslenskt verk fyrir tvær lúðrasveitir eftir Þórunni Guðmundsdóttur.

Vegið að Sinfó

Sinfóníuhljómsveit Íslands er þjóðargersemi og eitt af því fáa sem við megum sannarlega vera verulega stolt af sem þjóð.  Það er ekkert sjálfgefið að 300 þúsund manna samfélag geti státað af slíkri heimsklassa-hljómsveit - þvert á móti er það heilmikið afrek.

Listafólkið sem skipar hljómsveitina er afreksfólk - alls ekki síður en handboltakapparnir okkar.  Að baki árangri þeirra liggur margra ára linnulausar æfingar og nám - blóð, sviti og tár.  Sjálfsagt gætu flestir meðlimir hljómsveitarinnar starfað við mun betri kjör í nafntoguðum erlendum hljómsveitum - en þökk sé hugsjón þeirra og tryggð við íslenska menningu, erum við svo lánsöm að fá að njóta starfskrafta þeirra og listsköpunar hér - í okkar stórkostlegu Eldborg (hvað svo sem segja má um Hörpu að utan).   

En nú heyrist tísta í smásálum úr stuttbuxnadeild Sjálfstæðisflokksins - að í ljósi núverandi fjárlagahalla og niðurskurðar væri réttast að afnema ríkis-styrki til Sinfóníunnar og þar með leggja hana niður.  Erum við virkilega svo snauð, bæði andlega og veraldlega að við getum ekki/viljum ekki halda á lífi megin-stoð lista og menningar á Íslandi?  Ég held ekki - það eru til aðrar og skynsamari lausnir. 

Ekki einu sinni menningarsnauðum Ameríkönum myndi detta slíkt í hug.  Þar í landi frjálshyggjunnar njóta sinfóníuhljómsveitir opinberra styrkja úr National Endowment for the Arts.

Það er sorgleg staðreynd að margir líta á klassíska tónlist sem eitthvert snobb ríku elítunnar.   Þetta er skelfilegur misskilningur - það geta ALLIR notið klassískrar tónlistar, óháð stöðu og stétt.  Stór hluti tónleikaáskrifenda Sinfóníunnar er alþýðufólk og verkamenn sem kunna að vera fátækir af peningum en því ríkari í anda! Fólk með reisn. Ef ég fengi að ráða væri unnið að því að breikka ennfrekar þann hóp sem fær að njóta Sinfó með því að fjölga tónleikum úti á landi sem og að bjóða öryrkjum og ellilífeyrisþegum andlega næringu þeim að kostnaðarlausu. 

Nóg er framboðið af upphafinni og forheimskandi lágmenningu, fótbolta og "America´s Got Talent" að engin undra er að fimmtungur drengja í 10. bekk er ólæs!   Segjum hingað og ekki lengra og stóreflum tónlistarkennslu grunnskólabarna og gefum þeim þá dýrmætu gjöf að verða "læs" á tónlist og fagurfræði.

Áður en Sinfónían verður drepin legg ég til að ríkið hætti að styrkja fótboltalandsliðið og ríkis-kirkjuna! Þar fara tvær vita-gagnslausar stofnanir sem má fullyrða að séu mun meiri sóun á skattpeningum okkar en Sinfó.  Segi það og skrifa.

...

P.S. Hér má sjá frumlegan flutning á fimmtu sinfóníu Beethovens - í beinni lýsingu íþróttafréttamanna og svo tekur dómarinn til sinna ráða!

Hvaðan kemur Michele Bachmann?

Það hefur verið hálf einkennilegt fyrir mig að fylgjast með Michele Bachmann skjótast upp á frægðar-sviðið undanfarin ár og maður er eiginlega kjaftstopp yfir árangri hennar og þeirri staðreynd að hún eigi jafnvel séns á að verða útnefnd forsetaframbjóðandi Repúblikana/te-poka-hyskisins á næsta ári.  Satt að segja er það súrrealísk og virkilega "scary" tilhugsun að þessi brjálæðingur og öfgamanneskja skuli hafa svona mikið fylgi meðal venjulegra kjósenda.  Það er í raun afar sorgleg staðreynd.

Ég hef fylgst með Michele lengur en flestir íslendingar, sökum þess að hún var eitt sinn þingmaðurinn "minn".  Jú, sko, ég stundaði háskólanám og bjó í hennar kjördæmi í Minnesota í rúm 6 ár.   Fyrst man ég eftir henni í local pólitík þegar hún var"State Senator"en svo komst hún á þingið í Washington fyrir "MN 6th Congressional District"...kjördæmið mitt.

Það má segja að MN 6th sé nokkurskonar "Kraginn" þeirra Minnesota-búa.  Kjördæmið nær utan um norður-úthverfi Minneapolis, frá Anoka sýslu og upp meðfram "the I-94 Corridor" til St. Cloud í norð-vestri.  Nú hefur Minnesota hingað til verið þekkt fyrir að vera mjög frjálslynt Demókrata-ríki sem gaf af sér eðal-krata á borð við Walter Mondale, Paul Wellstone og Al Franken.  En einhverra hluta vegna hefur MN 6th lengi verið helsta vígi Repúblikana í Minnesota.  

Eins og margir vita er stór hluti Minnesota-búa kominn af Skandínavískum og Þýskum ættum.  Skandínavarnir eru flestir Lútherstrúar á meðan þjóðverjarnir eru strangtrúaðir kaþólikkar.  Þar sem ég bjó, í St. Cloud, eru yfirgnæfandi meirihluti íbúanna afar íhaldssamir þýskir kaþólikkar.   Aðal-fjörið hjá þeim var að efna til mótmæla fyrir utan „Planned Parenthood“ og leggja konur í einelti sem hugðust fara í fóstureyðingu.

St. Cloud hefur því miður á sér óorð vegna rasisma.  Þangað til fyrir um 20 árum voru 95% íbúanna hvítir og kristnir og hefur borgin oft verið uppnefnd "White Cloud".  Síðan gerðist það að stór hópur Sómalskra flóttamanna var fluttur til St. Cloud og það hefur satt að segja gengið erfiðlega fyrir innfædda að taka á móti svörtum múslimum í samfélagið.  

Háskólinn minn - St. Cloud State University - á sér sömuleiðis langa sögu rasisma en fyrir um 15 árum síðan fóru nokkrir kennarar sem tilheyrðu minnihlutahópum í mál við skólann vegna mismununar og unnu málið.  Skólinn var skikkaður til þess að setja á stofn "diversity program" eða fjölmenningarstefnu sem m.a. gekk út á að laða til sín fleiri nemendur og kennara af ólíkum uppruna.  Liður í þessu var að fjölga erlendum nemendum og nú eru um 1,000 nemendur af 18,000 útlendingar, flestir frá asíu og afríku.  Þrátt fyrir þessa viðleitni hefur gengið á ýmsu og óhætt að segja að enn séu margir innfæddir ósáttir við þessa innrás fólks af "óæðri kynstofnum".  Í fyrra gengu til að mynda um ribbaldar sem krotuðu hakakrossa og haturs-orð á veggi á heimavistinni og á salernum skólans.  

Sennilega er það þessi ömurlegi trúar-ofsi sem gerði það að verkum að A) ég fékk algert ógeð á trúarbrögðum og B) Michele Bachmann átti greiða leið á toppinn í Minnesota.

Hún gekk í Oral Roberts University í Tulsa, Oklahoma - en það er kristilegur "háskóli" sem var stofnaður af frægum sjónvarps-prédikara.  Þar lærði hún allt um hefðbundin fjölskyldugildi og stöðu konunnar (hún heldur því fram að konur eigi að vera undirgefnar eiginmönnum sínum), sköpunarkenninguna og það hvernig jörðin er einungis 6000 ára gömul og að kölski hafi plantað risaeðlu-steingerfingum í jörðina til að villa um fyrir mannkyninu og fá það til að efast um Je$us Chri$t.  Hún heldur því fram að stjórnarskrá bandaríkjanna sé "heilagt plagg" frá Guði og að landsfeðurnir hafi ætlast til þess að bandaríkin yrðu "Christian Theocracy" en ekki "Secular Democracy".  Það held ég að Thomas Jefferson myndi snúa sér við í gröfinni ef hann heyrði þetta rugl!

Þess má svo geta að eiginmaður Michele, Marcus, er sér kapítuli útaf fyrir sig.  Hann veifar doktors-gráðu í sálfræði frá kristilegum háskóla en hefur ekki starfsréttindi sem slíkur í Minnesota.  Saman reka þau kristilega sálfræðistofu sem sérhæfir sig í af-hommun!  Þau hvetja foreldra samkynhneigðra unglinga til þess að bjarga börnum sínum frá glötun með því að borga þeim fyrir "leiðréttingar-meðferð".  Þess má geta að nýlega voru settar reglur í Anoka sýslu sem banna að minnast á samkynhneigð í ríkisreknum skólum.  Ennfremur má geta þess að á síðustu 2 árum hafa 7 samkynhneigðir unglingar í Anoka sýslu framið sjálfsmorð vegna eineltis.

Michele Bachmann kom nokkrum sinnum í heimsókn í skólann minn á meðan á kosningabaráttunni árið 2006 stóð, í boði College Republicans.  Ég sá hana samt aldrei því á sama tíma var ég að taka í spaðann á Senator Al Franken og Howard Dean f.v. ríkisstjóra Vermont, forsetaframbjóðanda og framkvæmdastjóra Demókrataflokksins.

Ég má til með að segja ykkur frá tveimur prófessoranna minna við flugdeild St. Cloud State.  Það má með sanni segja að þeir hafi verið eins gjörólíkir og hugsast getur.  Annar þeirra, Dr. Jeff Johnson er hvítur, sanntrúaður born-again evangelisti og "faculty sponsor" fyrir College Republicans.  Hann notaði hvert tækifæri sem honum gafst til að auglýsa kirkjuna sína og ungliðahreyfinguna.  Hann var látinn fara frá University of Nebraska eftir að hafa sent tölvupóst á allt starfsfólk og nemendur skólans til að mótmæla harkalega þeirri hugmynd að makar samkynhneigðra kennara fengju samskonar „benefits“ frá skólanum og aðrir.  Ekki veit ég hvort Dr. Jeff vissi að ég væri gay eða hvort það var tilviljun en fram að því að ég tók áfanga hjá honum hafði ég verið "straight A student".  Hjá honum var ég lægstur í bekknum með C í lokaeinkun.  Í dag er þessi maður orðinn deildarstjóri með æviráðningu við SCSU.  

Hinn var umsjónarkennari minn, Dr. Aceves.  Hann er af mexíkóskum ættum landbúnaðarverkafólks í Kalíforníu.  Sá fyrsti í fjölskyldunni sem gekk menntaveginn og braust út úr fátæktinni.  Hann gekk í flugherinn og flaug m.a. C5 Galaxy flutningavélum og KC-11 eldsneytisbyrgðavélum áður en hann útskrifaðist úr Embry-Riddle Aeronautical University – stærsta nafninu í flugbransanum.  Dr. Aceves er alger ljúflingur og okkur varð vel til vina.  Hann bauð mér í tvígang í "Thanksgiving Dinner" með fjölskyldu sinni á Þakkargjörðarhátíðinni og sennilega hef ég verið einn af hans uppáhalds-nemendum.  Eftir að ég hóf masters-námið bauð hann mér að leiðbeina nokkrum "undergraduates" í hönnunarsamkeppni á vegum bandarísku flugmálastjórnarinnar FAA og við hlutum þriðju verðlaun í harðri samkeppni við stóra og virta skóla.  Hann var hinsvegar ekki vinsæll meðal margra nemenda sem þóttu hann of kröfuharður...já og ekki hvítur, öfgatrúaður repúblikani.  

 

Eitt sinn sá ég að hann hafði sett límmiða á skrifstofu-hurðina sína sem á var regnbogafáni og orðin "LGBT Safe Zone".  Það var nefnilega ekkert sjálfgefið að samkynhneigðir nemendur upplifðu sig örugga í skólanum.  Þetta fór að sjálfsögðu mikið fyrir brjóstið á samkennurum hans en mér þótti mikið til koma.  Ég ákvað að segja honum frá því að ég væri samkynheigður og þakkaði honum fyrir stuðninginn.

Um það leiti sem ég var að útskrifast fékk hann stöðu deildarstjóra við City University of New York og sagði skilið við St. Cloud.  Ég heyrði í honum í vetur og þá sagðist hann hafa verið flæmdur frá SCSU og hann talaði um hversu andrúmsloftið hafi verið eitrað í SCSU.  Orðrétt sagði hann „fyrir þá sem ekki voru hvítir, straight, born-again Republican Evangelicals var lífið gert hreint helvíti.“  Ástæða þess að hann setti sig í samband við mig var sú að bjóða mér að gerast "mentor" eða trúnaðarmaður fyrir samkynheigða nemendur hans í New York sem eiga erfitt uppdráttar í flug-náminu og sem hann hafði áhyggjur af að myndu leggja drauma sína á hilluna sökum ótta við að eiga enga möguleika í hinum mjög svo"macho" flugbransa.  Mér þótti mjög vænt um þennan heiður og bauðst til að aðstoða hann á hvern veg sem ég gæti.

Þrátt fyrir allt á ég margar frábærar minningar frá SCSU og hér er að lokum smá myndband sem ég tók af skólanum mínum eftir að ég útskrifaðist...svona til að eiga lifandi minningar frá staðnum.

„Enga samkynhneigða í herinn"

Af meintum "reverse rasisma" Páls Óskars

Hin árlega gleðiganga Hinsegin daga er fagur vitnisburður um það besta í fari íslendinga. Við megum vera stolt og þakklát fyrir að búa í einu af frjálslyndustu samfélögum heims þar sem flestir eru sammála um gildi jafnréttis og mannréttinda minnihlutahópa. Þegar þriðjungur þjóðarinnar mætir með góða skapið og gleðina til þess að sýna samkynhneigðum stuðning, ást og staðfestingu á tilverurétti okkar – bærast ólýsanlegar tilfinningar í brjósti hvers homma og hverrar lesbíu. Gleymum því ekki hversu stutt er síðan tilvera okkar var sveipuð þöggun, skömm og ótta.

Einn er sá eðal-hommi sem ber sennilega meiri ábyrgð en flestir aðrir á því að fá þorra þjóðarinnar á okkar band á undanförnum árum. Með einlægni sinni, hreinskilni og persónutöfrum, hefur Páli Óskari tekist að koma við hjartað á íslendingum svo um munar. Hann var því vel að því kominn að hljóta mannréttinda-viðurkenningu Samtakanna 78 þetta árið. Eins og hann benti réttilega á í lok göngunnar á laugardaginn stendur Gay Pride á Íslandi orðið fyrir meira en „bara“ réttindabaráttu samkynhneigðra – þetta er orðin fjölskyldu-þjóðhátíð ALLRA íslendinga sem láta sig frjálslynd viðhorf og mannréttindi varða.

Ekki eru allir sáttir

Auðvitað fyrirfinnast enn einstaklingar sem láta Pál Óskar og Gay Pride fara í taugarnar á sér. Það kom því vart á óvart að einhverjir ákváðu að misskilja, oftúlka og snúa útúr ummælum Páls í Sjónvarpsfréttaviðtali um „hvíta gagnkynhneigða miðaldra karlmenn í jakkafötum, hægrisinnaða sem eiga peninga“ sem stundum eru með „biblíuna í annari hendi og byssuna í hinni“. Valinkunnir Mogga-bloggarar virtust taka þessi ummæli til sín og þóttu e.t.v. vegið að stöðu sinni og ímynd, þar á meðal Jón Magnússon hæstarréttarlögmaður og fyrrverandi alþingismaður. Aðrir “usual suspects” eins og Jón Valur Jenson, þekktur öfgatrúarmaður og fordómapési, notfærði sér tækifærið og býsnaðist yfir meintum kostnaði Reykjavíkurborgar af gleðigöngunni.

Nú er það sem betur fer svo að flestir hvítir gagnkynhneigðir miðaldra karlmenn í jakkafötum – hvar sem þeir standa í pólitík og hvort sem þeir eiga peninga eða ekki – eru fordómalausir og sómakærir borgarar. Það eru ekki þeir sem létu ummæli Páls Óskars móðga sig – heldur þessar fáu risaeðlur sem eiga erfitt með að sleppa takinu af forréttinda stöðu sinni og íhaldssömum viðhorfum. Þessum mönnum sem líður illa í frjálslyndu og opnu samfélagi þar sem þeir fá ekki að drottna. Feminismi , jafnrétti og fjölmenning er eitur í þeirra beinum. Og þegar biblíur og byssur blandast í málið geta afleiðingarnar orðið skelfilegar eins og sannaðist nýverið í Noregi. Raunar er eftirtektarvert að þeir bloggarar sem helst hafa kvartað undan ummælum Páls Óskars eru flestir hinir sömu og kvörtuðu hæst yfir þeim „aðdróttunum“ að Anders Breivik væri „kristinn hægriöfgamaður“. Það voru nefnilega ekki „skoðanir“ hans sem voru brenglaðar heldur einungis verknaðurinn, að þeirra mati og það var óásættanlegt að sverta þeirra fínu og fullgildu lífsskoðanir vegna verknaðs eins „geðsjúklings“ sem af fullkominni tilviljun deildi skoðunum þeirra um „trúvillinga“, kynvillinga, útlendinga, kvenfólk og annað óæðra fólk.

Hrun feðraveldisins og sjálfsmynd karlmennskunnar

Ljóst er að með auknu jafnræði í samfélaginu hefur staða karlmannsins breyst. Þrátt fyrir að launamunur kynjanna á vinnumarkaði sé enn til staðar er það svo að karlar sitja ekki einir að valdastöðum í reykfylltum bakherberjum. Karlaklúbbarnir riða til falls. En til eru þeir karlar sem eiga erfitt með að aðlagast og finnast þeir jafnvel niðurlægðir. Við getum ekki og megum ekki horfa framhjá þeirri staðreynd að „karlmennskan“ er í vissri tilvistarkreppu.

Þróunin hefur verið á þá leið að konur eru í miklum meirihluta þeirra sem útskrifast úr háskólum á meðan karlar hafa dregist aftur úr í menntun. Þetta leiðir óhjákvæmilega til þess að konur munu koma til með að hafa hærri laun en karlar og verða aðal-fyrirvinnur heimilisins á sama tíma og atvinnuleysi eykst hraðast meðal ungra karlmanna. Þetta særir stolt þeirra og þeim finnst að þeim vegið. Reiðin brýst m.a. út í karl-rembu og and-femínisma.

Unga karlmenn skortir tilfinnanlega jákvæðar fyrirmyndir. Í grunnskólunum fyrirfinnast varla lengur karlkyns kennarar og of margir feður taka alltof lítinn þátt í uppeldi sona sinna. Þegar svo Agli Gillzenegger er hampað sem „fyrirmynd“ unglinga er orðið eitthvað verulega mikið að. Við verðum að gæta þess að hlúa betur að strákunum okkar, styrkja sjálfsmynd þeirra og hjálpa þeim út í lífið. Margir ungir karlmenn eiga um sárt að binda í dag og þeir tilheyra sko engum forréttindahópi þrátt fyrir að vera karlmenn. Þetta er sá hópur sem fær minnstan stuðning frá félags- og heilbrigðiskerfinu.

Atvinnuleysi og fátækt er hrikalegur bölvaldur sem nú ógnar heilli kynslóð. Við vitum að sá ótti, reiði, örvænting og tilgangsleysi sem herjar á ungt atvinnulaust fólk er hættuleg gróðrastíja fyrir öfga og hatur. Við verðum með öllum mætti að sameinast um að minnka atvinnuleysi og bæta félagsleg úrræði fyrir unga karlmenn áður en það er um seinan. Hættan er aðsteðjandi.

Elliheimili fyrir samkynhneigða

Í viðtali við DV talaði Páll Óskar um þörfina á sérstöku elliheimili fyrir samkynhneigða. Mörgum brá í brún og furðuðu sig á þeirri hugmynd, enda er markmiðið með réttindabaráttunni ekki aðskilnaður heldur samlögun. En við nánari athugun kemur í ljós að málið er flóknara en svo.

Viðtal við 77 ára gamlan homma birtist í dagskrárriti Hinsegin daga í ár. Þar lýsir hann því hvernig hann hafi notið þess að sækja kyrrðarstundir í Langholtskirkju í hádeginu þar sem hann naut samveru við aðra eldri borgara. Þetta breyttist allt eftir blaðaviðtal við hann í Morgunblaðinu árið 2007 þar sem hann opinberaði kynhneigð sína. Uppfrá þessu mætti hann gjörbreyttu viðmóti jafnaldra sinna í kirkjunni. Enginn tók undir þegar hann heilsaði né yrti á hann. Þá stóð fólk upp og færði sig þegar hann settist við borð eða kirkjubekk. Hann var flæmdur burt. Athugið að þetta var árið 2007...og ekki í neinum “sértrúarsöfnuði” heldur þjóðkirkju Íslands!

Hommar eru e.t.v. Í meiri hættu en aðrir á að einangrast í ellinni þar sem margir eiga ekki afkomendur, maka eða stórar fjölskyldur. Við vitum að hamingjusömustu gamalmennin eru þau sem bera gæfu til að njóta samvista við annað fólk sem það á samleið með. Sumir eldri borgarar stunda mikið félagslíf, dansæfingar og kvöldvökur og einhverjir eru jafnvel svo lánssamir að verða ástfangnir! Hvað er dásamlegra en það?

Hvers á einmanna homminn á Grund að gjalda?

Mikil umræða um orð Páls Óskars

Viðstaddur mótmælin í Hong Kong

Þar sem ég var staddur nálægt Victoria Park í Central hverfinu í Hong Kong í dag - koms t ég ekki hjá því að verða var við mannfjöldann sem ýmist fagnaði eða mótmælti stjórnvöldum Kínverja.  Þrátt fyrir að manni sýnist að lífskjör hér séu almennt mjög góð og hár lifistandard sé áberandi í þessari Mekka Kapítalismans í Asíu - er augljóst að margir eru ekki sáttir við sí-aukin áhrif kommanna í Beijing.  Þrátt fyrir að Hong Kong sé sjálfstjórnar-svæði hafa menn áhyggjur af versnandi mannréttindum - svo sem málfrelsi og ritskoðunum.  Eins eru íbúar uggandi yfir þróun fasteignaverðs sem gerir venjulegu fólki nánast útilokað að búa í Hong Kong og margt efnaminna fólk hefur þurft að flytja yfir til Kína þar sem lífsskilyrði hafa verið mun lakari.  Þess má geta að í Hong Kong búa 7 milljónir manns á svæði sem telur um eitt þúsund ferkílómetra (1% af landmassa Íslands).  Það þýðir um 7000 manns á ferkílómeter - en til samanburðar eru heilir 3 íbúar á ferkílómeter á Íslandi.  Það skal því engan undra að þeir byggja þétt og byggja hátt!

Í gærkvöldi gekk ég um höfnina í Kowloon og virti fyrir mér ljósa-showið "Symphony of Lights" en þá eru skýjakljúfarnir baðaðir í ljósum sem er vægast sagt tignarlegt ásýndar.  Vikudvöl mín hér hefur verið ógleymanleg í þessari ótrúlega kraftmiklu borg.  Frábærar almenningssamgöngur, hreinlæti og vingjarnlegt fólk einkennir borgina.  Á morgun tekur svo við löng heimferð með viðkomu í Ryadh, Sádí Arabíu og Brussel - tilvonandi höfuðborg okkar!

Fagnað og mótmælt í Hong Kong

Heimshornaflakk - Sádí Arabía og Hong Kong

Eftir vikudvöl skammt frá Mecca, fæðingarstað Múhammeðs spámanns, er ég nú kominn til Hong Kong þar sem ég sigldi í dag um Victoria Harbour og dáðist að útsýninu.

Sádí Arabía er furðulegur staður svo ekki sé meira sagt - en á vissan hátt heillandi.  Innfæddir virðast hafa það gott (alltént karlarnir) - hvergi hef ég séð jafn margar glæsibifreiðar; Benza, Rolls Royce og Ferrari - og byggingarnar í downtown Jeddah og verslunarmiðstöðvarnar láta hvaða Ameríkana sem er fara hjá sér!   Og ekki virðist þeim vera illa við Ameríku því Bandarísk áhrif eru mjög áberandi allsstaðar - McDonalds, KFC, TGI Fridays...you name it!  Ef mosku-turnum væri skipt út fyrir kirkjuturna á hverju götuhorni gæti maður allt eins haldið að maður væri staddur í Phoenix, Arizona (sami helv. hitinn og sandurinn).  Að vísu eru ekki Bedúinar á úlföldum að selja úlfaldamjólk í vegkantinum í Arizona! :)

Ég fór með kvenkyns ferðafélögum niður í downtown og voru þær að sjálfsögðu vafðar í svartan kufl (Abaya) og ég varð að passa mig á að ganga fyrir framan þær og ekki of nálægt...og svo máttum við ekki sitja saman á veitingastöðum...því það myndi særa blygðunarkennd Allah!   Fimm sinnum á dag glymur "Allahu Akbar" bænakall í hátalarakerfum allsstaðar og öllu er lokað í 15-30 mínútur. 

Innfæddir virðast ekki þurfa að hafa mikið fyrir lífinu enda vinna þeir fæstir mikið - til þess hafa þeir þræla frá Pakistan, Indlandi, Bangladesh, Fillipseyjum, Malasíu og Indónesíu.  Aðstæður þeirra eru oft á tíðum hörmulegar og fólkið lifir við fátækt og stöðugan ótta við þrælahaldara sína.

Það er ekki beinlínis mikið um að vera fyrir túrhesta í sandinum...kvikmyndahús og skemmtistaðir hvers konar bannaðir.  Á föstudögum er að vísu boðið uppá aftökur með sveðjum og grýtingar á "hór-kellingum" fyrir áhugasama á "Chop-Chop Square"... en æi...einhverra hluta vegna ákvað ég að sleppa því í þetta skiptið - sama og þegið...kannski næst! ;)

Því miður eru myndatökur almennt séð illa séðar og bannaðar í Jeddah - en ég náði þó nokkrum myndum á flugvellinum og á compoundinu okkar (sem er rækilega girt af frá umheiminum...sem betur fer) - sjá hér  https://picasaweb.google.com/robert.bjornsson/SaudiArabia#

Og hér eru nokkrar frá Hong Kong https://picasaweb.google.com/robert.bjornsson/HongKong#

Að lokum smá vídeó af einum fraktaranum okkar - TF-AMU - Boeing 747-400F í litum Saudi Arabian Airlines.

Lífið í Sandinum

Það er ógjörningur fyrir okkur vesturlandabúa að setja okkur í spor Sádí Araba og skilja hugsunarhátt þeirra og viðhorf til mannréttinda.  En við skulum forðast að dæma almenning þessara landa fyrir stjórnarfarið og völd öfgatrúar-elítunnar.  "Arabíska vorið" sýnir okkur að ungt fólk í Araba-heiminum sættir sig ekki lengur við harðstjórn og einræði og maður vonar að framundan verði miklar framfarir í átt til lýðræðis og aukinna borgararéttinda.  Því miður gerist þetta ekki á einni nóttu en kraftaverkin gerast hægt.  Ég trúi ekki öðru en að á endanum dreyfist "Arabíska vorið" alla leið til Sádí Arabíu og maður vonar að það gerist með friðsömum hætti.

Ég er svo lánsamur að vera á leiðinni til Jeddah í Sádí Arabíu eftir 3 vikur.  Ég starfa hjá Flugfélaginu Atlanta og fæ nú senn kærkomið tækifæri til þess að heimsækja starfstöð okkar í Sandinum.  Þar starfar fjöldi íslendinga við krefjandi störf og aðstæður, fjarri fjölskyldum sínum.  Þetta frábæra fólk eru hinir raunverulegu "útrásarvíkingar" í besta mögulega skilningi þess orðs!  Ég bið fólk um að hafa það í huga um þessar mundir þegar fréttir berast af kjarabaráttu flugvirkja.

Ég hlakka mikið til að kynnast mannlífinu í Konungsdæminu með eigin augum.  Ég á að auki inni heimboð hjá kollega mínum hjá Saudi Arabian Airlines sem ég kynntist á námsskeiði hjá Boeing í Kalíforníu í fyrra.  Það gæti orðið mjög fróðlegt að þyggja boðið.

Alltént vona ég að mannlífið í Jedda sé meira heillandi en dýralífið!  Þessi ófrýnilega "Camel Spider" kíkti við hjá félögum mínum um daginn! ;)

Kona handtekin fyrir að aka bíl

Delta velkomin samgöngubót

Það er ánægjulegt að fyrrum vararæðismaður minn í Minnesota, Captain Magnusson, Jr., verði við stýrið í fyrsta áætlunarflugi Delta (og NorthWest Airlines) milli NYC og Íslands.  Það er óhætt að segja að samkeppnin sé orðin hörð á þessari flugleið og við neytendur njótum góðs af með lægri fargjöldum og aukinni þjónustu. 

Í haust flaug ég með Delta frá MSP til Los Angeles og þá voru þeir farnir að bjóða uppá þráðlausa nettengingu (wifi) í vélum sínum gegn vægu gjaldi.  Það var mjög ánægjulegt að geta uppfært Facebook statusinn sinn í 35 þúsund fetum yfir Colorado og þetta er bylting í afþreygingu á löngum leggjum.   Nú veit ég ekki hvort wifi-ið sé komið í allar vélar Delta en þeir byrjuðu víst á 737-700 flotanum sínum.

Hér gefur að líta skemmtilegt myndband frá Boston Logan Intl. sem er klukkutíma umferð sýnd á rúmum 2 mínútum og við sjáum 51 flugvél fara í loftið.

Og þar sem vinur okkar Captain Bruce Dickinson er líka farinn að flögra milli Íslands og NYC fyrir flugfélagið Astraeus og ferðaskrifstofuna IcelandExpress er um að gera að rifja upp lagið hans Aces High.

 

Hefur oft dreymt um að lenda í Keflavík á flugi yfir landinu

Svanurinn í Hörpunni (myndband)

Það var dásamleg upplifun að koma í Hörpuna og njóta frábærra tónleika Lúðrasveitarinnar Svansins, sem fagnaði 80 ára stafsafmæli sínu á síðasta ári.

Hljómurinn í Hörpunni er hreint stórkostlegur og hreinir lúðratónarnir umluku mann á alla vegu, ólíkt nokkru sem maður hefur upplifað á Íslandi fyrr og það mátti litlu muna að maður fengi gæsahúð.  Þetta hús, þótt dýrt sé, á eftir að reynast Íslenskri menningu gríðarleg lyftistöng og komandi kynslóðum dýrmæt gersemi.

Það gladdi mitt gamla lúðrasveitarhjarta að sjá svo marga áhorfendur en ég leyfi mér að fullyrða að sjaldan eða aldrei hafi fleiri mætt á lúðrasveitartónleika á Íslandi.  Eldborgin var nánast fullsetin!

Og Svanurinn sveik ekki áhorfendur!  Undir stjórn Brjáns Ingasonar hefur sveitin vaxið og tekið ótrúlegum framförum.  Mikil endurnýjun hefur átt sér stað í sveitinni á undanförnum misserum og fjöldi ungra og stórefnilegra listamanna gera Svaninn að alvöru hljómsveit og svo miklu meiru en við höfum getað búist við af hefðbundinni lúðrasveit, hingað til.  Þessi sveit gerir sko fleira en að spila "Öxar við ána!"

Hápunktur tónleikanna var án efa saxófón-konsertinn Rætur eftir Veigar Margeirsson sem saminn var sérstaklega fyrir saxófón-snillinginn Sigurð Flosason.  Flutningur Sigurðar var hreint magnaður!

Ég gat að lokum ekki stillt mig um að lauma upp símanum og taka upp lokalagið sem var Star Wars syrpa eftir maestro John Williams.  Það er auðvitað ekki hægt að búast við of miklum hljóð-og myndgæðum og þið afsakið vonandi hristinginn... en nokkurnvegin svona hljómar alvöru lúðrasveit!